Polskie ślady afrofuturyzmu – jak LXMP nadał nowy wymiar klasyce Herbiego Hancocka

Afrofuturyzm od lat fascynuje artystów na całym świecie, łącząc afrykańskie korzenie z wizjami przyszłości, technologią i kosmicznymi brzmieniami. W 2026 roku polski duet LXMP udowodnił, że te idee nie znają granic geograficznych. Maciek Moretti i Piotr Zabrodzki sięgnęli po kultowy album Future Shock Herbiego Hancocka z 1983 roku i stworzyli własną, intrygującą interpretację. Ich projekt pokazuje, jak analogowe syntezatory mogą ożywić ducha kosmicznego jazzu w zupełnie nowym kontekście kulturowym.

Od elektrofunku Hancocka do polskich eksperymentów

Herbie Hancock nagrał Future Shock w czasach, gdy syntezatory dopiero zdobywały popularność w muzyce rozrywkowej. Album łączył funk, jazz i wczesne brzmienia elektroniczne, a utwór Rockit stał się przebojem. LXMP podeszli do tego materiału z szacunkiem, ale jednocześnie z odwagą. Zamiast wiernego coveru postawili na przetworzenie kompozycji przez pryzmat analogowych instrumentów. Dzięki temu powstała wizja, w której kosmiczne pejzaże dźwiękowe Hancocka zyskały surowy, polski akcent.

Moretti i Zabrodzki wykorzystali klasyczne syntezatory, takie jak Minimoog czy ARP Odyssey, by wydobyć z oryginału nowe tekstury. Ich wersja podkreśla rytmiczną stronę albumu, jednocześnie dodając warstwę improwizacji typową dla europejskiej sceny eksperymentalnej. Efekt jest zaskakujący – utwory Hancocka brzmią jednocześnie znajomo i obco, jakby podróżowały przez dekady i kontynenty.

Afrofuturystyczne idee bez granic

Najciekawsze w projekcie LXMP jest to, jak polscy muzycy odnaleźli się w afrofuturystycznej estetyce. Hancock inspirował się myślą Sun Ra i George’a Clintona, tworząc muzykę, która wykraczała poza ramy gatunkowe. Moretti i Zabrodzki nie udają, że pochodzą z tego samego kręgu kulturowego. Zamiast tego pokazują, że idee afrofuturyzmu – marzenia o lepszej przyszłości, eksploracja tożsamości i technologie jako narzędzie emancypacji – mogą być reinterpretowane przez artystów z Europy Środkowej.

W wywiadach duet podkreślał, że praca nad materiałem Hancocka była dla nich formą dialogu z historią muzyki elektronicznej. Nie próbowali naśladować amerykańskiego pierwowzoru, lecz stworzyli coś, co można nazwać „wschodnioeuropejskim afrofuturyzmem”. Ta koncepcja spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem wśród fanów jazzu i muzyki eksperymentalnej.

Różne głosy wokół projektu

Nie wszyscy jednak byli przekonani do tej interpretacji. Część krytyków zarzucała LXMP, że zbyt daleko odeszli od pierwotnego ducha Future Shock, zamieniając energetyczny elektrofunk w chłodne, abstrakcyjne pejzaże. Inni podkreślali, że polski kontekst nie oddaje w pełni politycznego i kulturowego ciężaru afrofuturyzmu, który wyrastał z doświadczeń afroamerykańskich artystów.

Mimo tych głosów, projekt LXMP zyskał uznanie za oryginalność i odwagę. Wielu słuchaczy doceniło fakt, że polscy muzycy nie powielali gotowych schematów, lecz stworzyli własną narrację. W ten sposób udowodnili, że afrofuturystyczne idee naprawdę potrafią przekraczać granice – zarówno te geograficzne, jak i gatunkowe.

Cykl: Muzyka Afrofuturyzm – Trendy i Nowości